Bonhei – Barvaux

Vrijdag 24 april 2009 08u00 kerkplein Bonheiden, Preekhoek was nog gesloten, stonden de laatste de Mohikanen klaar. Srdjan, Stef, Rudy, Munter, Q, Eric, PIwens, Wally, Marisol.
Stond ook klaar Munters Jeep, kompleet omgebouwd tot volgwagen. (met volledige handleiding; werking standlichten, ruitenwisser, openen raampjes, lief vrouwtje als bijzit(GPS), etc.…).
Onder massale belangstelling, lees de Michiels Brothers, vertrok dit keurige gezelschap richting Barvaux.
Terwijl de Jeep-volgwagen zich nog volop aan het organiseren was, om 09u00, kreeg hij de melding dat het peloton al in Leuven was aanbeland. We kwamen tot het besluit om de eerste pitstop te Wijgmaal maar af te schaffen. De opgedane reserves van donderdagavond, Leffe’s, waren nog niet opgesoupeerd.
Munters Jeep mocht onmiddellijk richting Hoegaarden rijden, dit tegen de zin van de bestuurder.
Hoegaarden (na 54 km); Munters Jeep zijn tank was nog vol, niet moeten tanken. Rond 10u30 reden de koplopers het kerkplein op. Hier werd de eerste drink-eet-plaspauze ingelast. Vanaf Hoegaarden kreeg onze volgwagen het gezelschap van Marisol.
Omdat we stillekes aan in de helft kwamen, werd er afgesproken om nog iets verder te fietsen en op zoek te gaan om iets te kunnen eten.
Hannuit (75 km); Het peloton kwam toe op de middag. Daar hebben we een rustig terrasje bezet. Na het nuttigen van een aperitiefje en voorgerecht kwam PIwens ook toe. Paul zijn “achterkant” was volledig vastgelopen. Op dit terrasje werden de nodige koolhydraten opgeslagen om de aankomende heuvels – bergjes - muren te bedwingen. Er waren die euforisch werden na het drinken van één of twee Leffe’s.
Na een pauze van een uurtje vertrok het gezelschap richting “dé muur van Hoei”. Deze lag een 25 km verder, men had dus rustig de tijd om zijn spieren meer dan voldoende op te warmen. Munters Jeep had vanaf Hannuit ook het gezelschap gekregen van PIwens.
De Muur van Hoei (100 km); In alle hevigheid raasde het peloton Vets zelfs voorbij de Muur. Op hun stappen terug gekeerd, begonnen onze 7 koplopers aan de beklimming van de Muur. Eén voor één kregen zij hun klopje, begonnen ze te zwalpen ( Ik heb er zo al maar zien zwalpen zonder dat zij aan een beklimming bezig waren!!!), stil te vallen en moesten ze voet aan grond zetten. Dit was zonder Pantani Stef gerekend. Hij was het die naar boven fladderde ( hij is dan ook ons pluimgewicht) en als enige van ons gezelschap de Muur kon bedwingen. Na de muur reden we richting Strée, ramelot,…. Op zoek naar een herberg of wat er moet voor doorgaan… Maar nergens was er iets te vinden om even een pauze in te lassen en iets te drinken. Ondertussen was er ons eerste slachtoffer gevallen, moesten we spaak verwijderen bij Munter, allez bij zijn fiets toch. Verder gesukkeld (dat werd het stillekes aan toch echt voor sommige) tot Ocquier waar we een hotel met terras vonden. Yes, breng de Leffe’s maar…. Of nen Dame Blanche. Da is tocht hetzelfde hé Q? Dit alles om wat moed in te drinken om de laatste 20km aan te vatten. Echter, daar zakte sommige de moed in hun schoen toen daar nog eens een koppeltje Nederlanders stopte die op weg waren van Maasmechelen naar Parijs!
Deze laatste 20 km was voor sommige echt wel loodzwaar (of voor hun ketting die dienst weigerde).
Barvaux (145 km) ; Stef spurte als eerste de parking van het hotel op, gevold op enkele minuten door de rest.

Heren Bravo en nen dikke Proficiat.
Volgend jaar richting zee zonder bergjes.